Në një fshat të vogël, ku malet preknin qiellin dhe nata mbulohej me yje, jetonte një grua shtatzënë me emrin Elira.\

Në një fshat të vogël, ku malet preknin qiellin dhe nata mbulohej me yje, jetonte një grua shtatzënë me emrin Elira.\
Ajo ishte në muajt e fundit të shtatzënisë dhe çdo mbrëmje dilte në verandë për të ndier ajrin e freskët.\
Një mbrëmje, ndërsa po kthehej në shtëpi, dëgjoi një lehje të dobët pranë rrugës.\
Ajo ndaloi dhe filloi të kërkonte mes shkurreve.\
Atje gjeti një qen të bardhë të shtrirë në tokë.\
Qeni ishte i plagosur dhe mezi merrte frymë.\
Elira u afrua me kujdes dhe u ul pranë tij.\
Sytë e qenit u hapën ngadalë dhe u drejtuan nga ajo.\
Në atë çast, Elira ndjeu një dhimbje të çuditshme në zemër.\
Ajo hoqi shallin dhe ia mbështolli trupin e ftohtë qenit.\
“Mos ki frikë, jam këtu,” i pëshpëriti ajo.\
Qeni lëvizi bishtin shumë lehtë.\
Elira e mori në krahë dhe e afroi pranë barkut të saj.\
Ajo ndjeu sikur qeni po dëgjonte rrahjet e zemrës së foshnjës.\
Për disa çaste, gjithçka rreth tyre u bë e heshtur.\
Era pushoi dhe gjethet mbetën pa lëvizur.\
Edhe zogjtë dukej sikur kishin pushuar së kënduari.\
Qeni mori frymën e fundit në krahët e saj.\
Elira e shtrëngoi fort dhe lotët i rrëshqitën në faqe.\
Ajo nuk e kishte njohur kurrë atë qen, por ndjeu sikur kishte humbur një mik të vjetër.\
Papritur, qielli u ndriçua.\
Një re e madhe u nda në mes dhe një rreze e artë drite zbriti drejt tokës.\
Rrezja ra pikërisht mbi Elirën dhe barkun e saj.\
Ajo ngriti kokën e habitur.\
Për një moment, nuk mund të fliste.\
Drita ishte aq e ngrohtë sa dukej sikur e përqafonte.\
Elira vendosi dorën mbi bark.\
Foshnja lëvizi brenda saj.\
Ajo buzëqeshi mes lotëve.\
“Ti e pe, apo jo?” i tha ajo foshnjës.\
Në atë çast, Elira dëgjoi një tingull të çuditshëm nga larg.\
Ishte një lehje e lehtë që dukej sikur vinte nga qielli.\
Ajo u kthye, por nuk pa askënd.\
Qeni në krahët e saj ishte tashmë krejtësisht i qetë.\
Elira e kuptoi se duhej ta varroste me nderim.\
Ajo e çoi qenin në oborrin e shtëpisë.\
Atje kishte një pemë të vjetër molle.\
Pranë saj hapi një gropë të vogël.\
E mbuloi qenin me dhe dhe vendosi një gur të bardhë mbi varr.\
Mbi gur vendosi lulet që kishte mbledhur gjatë rrugës.\
Atë natë, Elira nuk mundi të flinte.\
Ajo vazhdonte të mendonte për rrezen e dritës.\
Në mesnatë, dëgjoi një trokitje në dritare.\
Kur e hapi, pa një qen të vogël të bardhë ulur në oborr.\
Qeni e shikoi për disa sekonda dhe më pas vrapoi drejt pemës së mollës.\
Elira doli jashtë duke ndjekur gjurmët e tij.\
Por kur arriti te pema, qeni ishte zhdukur.\
Në vendin ku kishte qëndruar, ajo gjeti një pendë të bardhë.\
Ajo e mori në dorë dhe ndjeu përsëri atë ngrohtësi të çuditshme.\
Që nga ajo natë, çdo mbrëmje një rreze drite shfaqej mbi pemën e mollës.\
Askush në fshat nuk mund ta shpjegonte.\
Disa thoshin se ishte thjesht drita e hënës.\
Të tjerë besonin se ishte një shenjë.\
Elira nuk i tregonte askujt se çfarë mendonte.\
Ajo vetëm e mbante pendën pranë krevatit.\
Ditët kaluan dhe barku i saj u bë gjithnjë e më i madh.\
Një mëngjes, ajo ndjeu dhimbje të forta.\
Fëmija kishte vendosur të vinte në jetë.\
Burri i saj e çoi me nxitim në spital.\
Jashtë filloi një shi i madh.\
Qielli u mbulua nga re të zeza.\
Elira shtrëngonte dorën e burrit të saj dhe mendonte për qenin.\
Pas disa orësh, u dëgjua e qara e parë e foshnjës.\
Elira shpërtheu në lot gëzimi.\
Ajo kishte sjellë në jetë një vajzë të shëndetshme.\
Kur infermierja ia vendosi foshnjën në krahë, një dritë e artë hyri nga dritarja.\
Elira e njohu menjëherë atë dritë.\
Ishte e njëjta rreze që kishte parë atë natë.\
Ajo e përqafoi foshnjën dhe pëshpëriti një emër.\
“Do të quhesh Hana.”\
Në atë çast, jashtë spitalit u dëgjua një lehje e largët.\
Elira ngriti kokën dhe buzëqeshi.\
Ajo e dinte se ai tingull nuk ishte rastësi për të.\
Kur u kthye në shtëpi, e çoi Hanën te pema e mollës.\
Vajza ishte ende shumë e vogël dhe flinte në krahët e saj.\
Elira e vendosi pendën e bardhë pranë gurit të qenit.\
“Ky është miku që të ruajti para se të vije në këtë botë,” i tha ajo.\
Papritur, një flutur e bardhë u ul mbi dorën e Hanës.\
Fëmija hapi sytë dhe buzëqeshi.\
Elira ndjeu një qetësi të thellë në shpirt.\
Ajo nuk e dinte nëse gjithçka kishte qenë mrekulli apo rastësi.\
Por ajo besonte se dashuria nuk zhduket kur dikush vdes.\
Ndonjëherë ajo mbetet në kujtime.\
Ndonjëherë shfaqet në një rreze drite.\
Ndonjëherë jeton në një fëmijë që sapo ka ardhur në botë.\
Vitet kaluan dhe Hana u rrit pranë pemës së mollës.\
Ajo e donte shumë historinë e qenit të bardhë.\
Çdo ditëlindje shkonte te guri dhe vendoste lule të freskëta.\
Një ditë, kur Hana ishte shtatë vjeçe, ajo pa një qen të bardhë pranë portës.\
Qeni e shikoi dhe filloi të tundte bishtin.\
Hana vrapoi drejt tij, por qeni u kthye nga pema e mollës.\
Ajo e ndoqi pa frikë.\
Kur arriti te pema, qeni nuk ishte më aty.\
Në tokë kishte mbetur vetëm një pendë e bardhë.\
Hana e mori dhe ia çoi nënës së saj.\
Elira e kuptoi menjëherë se çfarë kishte ndodhur.\
Ajo përqafoi vajzën dhe të dyja qëndruan në heshtje.\
Mbi to, retë u hapën përsëri.\
Një rreze e artë zbriti nga qielli dhe ndriçoi pemën.\
Hana ngriti sytë dhe buzëqeshi.\
Që nga ajo ditë, ajo nuk kishte më frikë nga vdekja.\
Ajo besonte se çdo shpirt që largohet mund të lërë pas një dritë.\
Dhe në atë fshat, për shumë vite, njerëzit treguan historinë e qenit të bardhë.\
Por vetëm Elira dhe Hana e dinin sekretin e vërtetë.\
Sekreti ishte se dashuria mund të shfaqet edhe në momentin më të dhimbshëm.\
Dhe ndonjëherë, kur qielli hapet në heshtje, një rreze drite mund të të kujtojë se nuk je vetëm.