Atë mbrëmje, shtëpia dukej më e heshtur se zakonisht.

Atë mbrëmje, shtëpia dukej më e heshtur se zakonisht.
Gruaja, e quajtur Elira, i lau enët pa thënë asnjë fjalë.
Burri i saj, Arbeni, u mbyll në dhomën e gjumit.
Elira dëgjoi një zhurmë të çuditshme nga kati i sipërm.
Fillimisht mendoi se ishte era.
Por zhurma u përsërit tri herë.
Ajo fshiu duart dhe ngadalë u drejtua drejt shkallëve.
Në korridor, llamba po dridhej.
Elira ngriti sytë dhe pa derën e dhomës së Arbenit paksa të hapur.
Ajo ishte e sigurt se e kishte mbyllur pak minuta më parë.
U afrua pa bërë zhurmë.
Nga brenda dëgjoi zërin e Arbenit.
Ai po fliste me dikë në telefon.
Elira nuk mundi të dëgjonte fjalët.
Pastaj dëgjoi qartë emrin e saj.
Zemra iu shtrëngua.
Arbeni tha se gjithçka duhej të përfundonte atë natë.
Elira u tërhoq menjëherë pas murit.
Ajo mbajti frymën dhe priti.
Pas pak, dera u mbyll me forcë.
Hapat e Arbenit u larguan drejt dritares.
Elira zbriti përsëri në kuzhinë.
Duart i dridheshin.
Ajo nuk e kuptonte çfarë po ndodhte.
Për herë të parë, refuzimi i tij për ushqimin nuk i dukej më i rastësishëm.
Diçka kishte ndryshuar në sjelljen e tij gjatë javëve të fundit.
Arbeni kishte filluar të dilte nga shtëpia natën.
Ai gjithmonë kthehej para agimit.
Kur Elira e pyeste, ai përgjigjej shkurt se kishte punë.
Atë natë, megjithatë, ajo vendosi ta ndiqte.
Rreth orës njëmbëdhjetë, Arbeni doli nga shtëpia.
Elira priti disa minuta dhe doli pas tij.
Ajo e ndoqi nga larg me makinën e saj.
Arbeni u drejtua drejt një rruge të vjetër jashtë qytetit.
Pas pak minutash, makina e tij ndaloi pranë një magazine të braktisur.
Elira parkoi pas disa pemëve.
Ajo pa Arbenin të zbriste dhe të hapte derën e magazinës.
Një burrë tjetër po e priste aty.
Elira nuk e njihte.
Dy burrat hynë brenda.
Ajo qëndroi në makinë dhe priti.
Pas dhjetë minutash, dëgjoi një zhurmë të fortë.
Pastaj gjithçka u bë e heshtur.
Elira mori telefonin dhe thirri policinë.
Por para se të mund të fliste, një dorë trokiti në xhamin e makinës.
Ajo u kthye dhe pa një fytyrë të panjohur.
Burri po e shikonte drejt në sy.
Elira ngriu nga frika.
Ai bëri shenjë që të hapte derën.
Ajo nuk lëvizi.
Burri u largua ngadalë drejt magazinës.
Elira ndezi motorin dhe u largua me shpejtësi.
Gjatë gjithë rrugës, telefoni i saj nuk pushoi së tingëlluari.
Ishte Arbeni.
Ajo nuk iu përgjigj.
Kur mbërriti në shtëpi, gjeti derën e hyrjes të hapur.
Elira hyri me kujdes.
Në korridor kishte gjurmë balte.
Ajo kontrolloi dhomat njëra pas tjetrës.
Në dhomën e gjumit gjeti një zarf mbi shtrat.
Mbi të ishte shkruar vetëm emri i saj.
Brenda zarfit kishte një fotografi të vjetër.
Në fotografi ishte Elira, shumë vite më parë.
Pranë saj qëndronte një burrë që ajo nuk e njihte.
Në pjesën e pasme të fotografisë kishte një datë.
Ishte dita kur Elira ishte martuar me Arbenin.
Ajo u ul në shtrat, e tronditur.
Papritur dëgjoi një zhurmë nga kuzhina.
Dikush kishte hyrë në shtëpi.
Elira mori telefonin dhe u fsheh pas derës.
Hapat u afruan ngadalë.
Dera e dhomës u hap.
Arbeni hyri brenda.
Ai dukej i lodhur dhe kishte një prerje në ballë.
Elira doli nga vendi ku ishte fshehur.
Arbeni u step kur e pa.
Ajo i tregoi fotografinë pa thënë asgjë.
Fytyra e tij ndryshoi menjëherë.
Ai e pyeti se ku e kishte gjetur.
Elira i tha se e kishte lënë dikush në dhomë.
Arbeni mbylli derën dhe kontrolloi dritaren.
Pastaj i tha se nuk duhej t’i besonte askujt.
Elira kërkoi të dinte të vërtetën.
Arbeni heshti për disa sekonda.
Më në fund, ai i tregoi se burri në fotografi ishte babai i saj.
Elira mbeti pa fjalë.
Babai i saj kishte vdekur kur ajo ishte fëmijë.
Por Arbeni i tha se ai nuk kishte vdekur atëherë.
Ai kishte zhdukur identitetin e tij dhe ishte larguar.
Sipas Arbenit, dikush e kishte gjetur pas shumë vitesh.
Tani ata po përpiqeshin të zbulonin arsyen e zhdukjes së tij.
Elira nuk dinte çfarë të besonte.
Pastaj telefoni i Arbenit ra.
Ai e pa ekranin dhe u zbeh.
Në ekran shfaqej numri i një personi që Elira e njihte shumë mirë.
Ishte numri i nënës së saj.
Por nëna e Elirës kishte vdekur dhjetë vjet më parë.
Arbeni nuk e hapi telefonin.
Thirrja u ndërpre dhe menjëherë erdhi një mesazh.
Mesazhi kishte vetëm gjashtë fjalë.
“Mos i beso Arbenit, ai të gënjen.”
Elira ngriti sytë drejt burrit të saj.
Në atë moment, nga kati i poshtëm u dëgjua një zhurmë.
Të dy u kthyen njëkohësisht nga dera.
Dikush po ngjitej shkallëve.
Hapat po afroheshin ngadalë.
Arbeni i bëri shenjë Elirës të fshihej.
Dera filloi të hapej.
Dhe para se të shfaqej personi pas saj, dritat e shtëpisë u fikën.