Nëna e kishte kuptuar që diçka nuk shkonte që ditën e parë.

Nëna e kishte kuptuar që diçka nuk shkonte që ditën e parë.

Vajza e saj, Elira, nuk kishte dalë nga dhoma e punës.

Por nëna nuk trokiti.

Ajo vetëm kaloi disa herë para derës dhe vazhdoi punët e shtëpisë.

Në ditën e dytë, heshtja filloi t’i dukej e çuditshme.

Nëna e dinte se Elira zakonisht dëgjonte muzikë kur punonte.

Atë ditë nuk dëgjohej asgjë.

Asnjë tastierë.

Asnjë hap.

Asnjë zë.

Megjithatë, nëna vazhdonte ta injoronte.

Ajo kishte një arsye.

Vëllai i Elirës, Arbeni, pritej të dilte nga burgu pas shumë vitesh.

Dhe gjithë vëmendja e saj ishte te kthimi i tij.

“Duhet të jemi gati kur të vijë,” përsëriste ajo.

Elira nuk ishte më pjesë e bisedave të saj.

Në ditën e tretë, Arbeni u kthye.

Ai hyri në shtëpi me një valixhe të vogël në dorë.

Nëna e përqafoi fort.

“Mirë se erdhe në shtëpi.”

Arbeni pa rreth e rrotull.

“Ku është Elira?”

Nëna heshti për një çast.

“Është në dhomën e punës.”

Arbeni buzëqeshi lehtë.

“Do ta përshëndes.”

Ai u afrua te dera.

Trokiti.

Asnjë përgjigje.

Trokiti përsëri.

“Elira?”

Heshtje.

Arbeni ktheu kokën nga nëna.

“Pse nuk përgjigjet?”

“Ndoshta po punon.”

Ai provoi dorezën.

Dera ishte e hapur.

Dhoma ishte gjysmë e errët.

Perdet ishin të mbyllura.

Arbeni hyri.

Pastaj u ndal.

Elira ishte ulur pranë tavolinës.

Nuk lëvizte.

“Elira?”

Asnjë përgjigje.

Arbeni u afrua edhe pak.

Ai kuptoi se diçka kishte ndodhur.

U kthye menjëherë nga nëna.

“Sa kohë ka qenë kështu?”

Nëna nuk tha asgjë.

“Sa kohë?”

Ajo uli sytë.

“Tre ditë.”

Arbeni mbeti i shtangur.

“Tre ditë?”

Nëna vetëm tundi kokën.

“Ti e dije?”

“Po.”

“Atëherë pse nuk bëre asgjë?”

Nëna nuk u përgjigj.

Arbeni doli nga dhoma dhe thirri policinë.

Por para se të vinte policia, ai vuri re diçka.

Në tavolinën e Elirës ishte një laptop.

Ekrani ishte ende i ndezur.

Në të kishte vetëm një fjali.

“AI NUK DUHET TË KTHEHEJ.”

Arbeni u afrua ngadalë.

Nëna u shfaq pas tij.

“Çfarë shkruan?”

Arbeni e pa.

Pastaj e mbylli laptopin.

“Nuk e di.”

Por ai po gënjente.

Sepse fjalia e kishte frikësuar.

Ai kishte dëgjuar diçka të ngjashme vite më parë.

Ishte një fjali që Elira ia kishte thënë para se ai të arrestohej.

Policia mbërriti pak minuta më vonë.

Pyetjet filluan.

Kush e kishte parë Elirën për herë të fundit?

Nëna tha se askush.

Arbeni tha se nuk


Posted

in

by

Tags:

Comments

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *