Katiana kishte një aftësi të pazakontë: ajo mund ta kuptonte menjëherë kur dikush po e gënjente.

Katiana kishte një aftësi të pazakontë: ajo mund ta kuptonte menjëherë kur dikush po e gënjente.
Që kur ishte e vogël, kjo aftësi e kishte bërë jetën e saj të vështirë.
Ajo nuk mund t’u besonte lehtë njerëzve.
Çdo bisedë për të ishte si një lojë ku duhej të zbulonte të vërtetën.
Për këtë arsye, Katiana kishte shmangur gjithmonë lidhjet serioze.
Ajo kishte frikë se një ditë do të zbulonte një gënjeshtër që do t’i shkatërronte zemrën.
Por gjithçka ndryshoi kur takoi Gencin.
Ai ishte i qetë, i sjellshëm dhe dukej sikur nuk kishte asgjë për të fshehur.
Për herë të parë, aftësia e Katianës nuk i dha asnjë sinjal alarmi.
Ajo filloi të besonte se më në fund kishte gjetur dikë të sinqertë.
Genci e ftoi në një koncert ku do të performonte një kompozim të tij.
Katiana u habit kur zbuloi se ai ishte një kompozitor i famshëm.
Por Genci nuk ia kishte treguar kurrë këtë.
Kur ajo e pyeti pse e kishte mbajtur sekret, ai tha se donte të njihej si person dhe jo si artist.
Përgjigjja e tij dukej e sinqertë.
Megjithatë, atë natë ndodhi diçka e çuditshme.
Pas koncertit, Katiana pa një grua që iu afrua Gencit dhe i pëshpëriti diçka në vesh.
Fytyra e Gencit ndryshoi menjëherë.
Ai i kërkoi Katianës të priste jashtë.
Ajo nuk e kuptoi pse, por vendosi ta ndiqte nga larg.
Genci hyri në një dhomë të errët në pjesën e pasme të sallës.
Katiana dëgjoi një zë që përmendi emrin e saj.
Ajo u step.
Dikush po fliste për të.
Kur dera u hap, Genci doli vetëm.
Ai i tha se gjithçka ishte në rregull.
Por për herë të parë, Katiana ndjeu diçka të pazakontë.
Nuk ishte një gënjeshtër e zakonshme.
Ishte sikur Genci po përpiqej të fshihte një të vërtetë shumë më të madhe.
Të nesërmen, Katiana gjeti një zarf anonim poshtë derës së saj.
Brenda kishte vetëm një fotografi të Gencit.
Në pjesën e pasme të fotografisë shkruhej: “Mos i beso atij.”
Katiana nuk dinte çfarë të mendonte.
Ajo vendosi ta përballonte Gencin.
Kur e pyeti për fotografinë, ai heshti për disa sekonda.
Pastaj i tha se fotografia ishte bërë shumë vite më parë.
Katiana e pyeti se kush e kishte dërguar.
Genci tha se nuk e dinte.
Ajo e kuptoi se këtë herë ai po fshihte diçka.
Megjithatë, ajo nuk mund të kuptonte çfarë.
Ajo filloi të kërkonte vetë përgjigjet.
Në internet gjeti artikuj të vjetër për një skandal që lidhej me emrin e Gencit.
Artikujt ishin zhdukur nga shumica e faqeve.
Vetëm disa arkiva të vjetër kishin mbetur.
Katiana zbuloi se një kompozim i famshëm i Gencit lidhej me një ngjarje misterioze.
Një person ishte zhdukur pak para publikimit të tij.
Katiana filloi të dyshonte se Genci dinte më shumë nga sa tregonte.
Ajo shkoi në studion e tij pa i treguar.
Atje gjeti një kuti të mbyllur me çelës.
Brenda kutisë kishte letra, fotografi dhe një regjistrim të vjetër.
Në regjistrim dëgjohej zëri i një burri që përmendte emrin e Gencit.
Burri thoshte se e vërteta do të zbulohej një ditë.
Papritur, Katiana dëgjoi hapa pas saj.
Ajo u kthye dhe pa Gencin në derë.
Ai nuk dukej i zemëruar.
Dukej i frikësuar.
Genci i tha se kishte dashur ta mbronte.
Katiana e pyeti nga kush.
Genci më në fund tregoi se prej vitesh dikush po e kërcënonte.
Ai kishte fshehur të vërtetën sepse mendonte se Katiana do të ishte në rrezik.
Por Katiana nuk ishte ende e bindur.
Ajo e pyeti pse personi që e kërcënonte kishte përdorur emrin e saj.
Genci nuk pati përgjigje.
Në atë moment telefoni i tij ra.
Në ekran shfaqej një numër i panjohur.
Genci nuk e hapi.
Telefoni ra përsëri.
Këtë herë, Katiana pa një mesazh.
Mesazhi kishte vetëm katër fjalë: “Ajo tashmë e di.”
Katiana ndjeu një të ftohtë në trup.
Ajo kuptoi se dikush po i vëzhgonte.
Genci i kërkoi të largohej menjëherë.
Por Katiana vendosi të qëndronte.
Ajo nuk donte më të jetonte duke ikur nga e vërteta.
Së bashku filluan të kërkonin personin pas kërcënimeve.
Çdo provë i çonte drejt një emri të ri.
Por çdo emër ishte vetëm një pjesë e një misteri më të madh.
Më në fund, Katiana gjeti një dokument që ndryshoi gjithçka.
Në dokument shkruhej se ajo vetë ishte pjesë e historisë.
Ajo nuk e kuptonte si ishte e mundur.
Genci i tregoi se prindërit e saj kishin njohur dikur personin që po i kërcënonte.
Katiana mbeti pa fjalë.
Për herë të parë, aftësia e saj nuk mund ta tregonte se kush po gënjente.
Sepse këtë herë, askush nuk po fliste.
Në fund të dokumentit ishte shkruar një adresë.
Katiana dhe Genci shkuan atje natën.
Kur hapën derën, gjetën një dhomë plot me fotografi të tyre.
Në mur ishte një fotografi e Katianës që nga fëmijëria.
Poshtë saj ishte shkruar: “Tani fillon loja.”
Genci e pa Katianën dhe kuptoi se rreziku sapo kishte filluar.
Por Katiana nuk u tërhoq.
Ajo kishte kaluar gjithë jetën duke zbuluar gënjeshtrat e të tjerëve.
Tani duhej të zbulonte të vërtetën për veten.