1. Në një mbrëmje të ftohtë vjeshte në Kioto, një grua me emrin Aiko përgatiti petulla të mbushura për burrin e saj, Kenjin.
2. Ajo kishte kaluar gjithë pasditen në kuzhinë duke përgatitur brumin.
3. Brenda petullave kishte vendosur një mbushje që e kishte mësuar nga gjyshja e saj.
4. Aiko mendonte se Kenji do të gëzohej kur t’i provonte.
5. Kur ai hyri në kuzhinë, ajo ia buzëqeshi me krenari.
6. Kenji mori një petull pa thënë asgjë.
7. Ai e kafshoi vetëm një herë.
8. Në atë çast, fytyra e tij ndryshoi.
9. Ai u ngrit menjëherë nga karrigia.
10. Aiko nuk kuptoi çfarë kishte ndodhur.
11. Kenji doli me nxitim nga kuzhina.
12. Pastaj filloi të kontrollonte dhomat njëra pas tjetrës.
13. Ai hapi derën e dhomës së gjumit.
14. Kontrolloi banjën.
15. Pastaj shkoi në sallon.
16. Aiko e ndoqi nga larg, e shqetësuar.
17. Kenji kishte lot në sy.
18. Ai shikonte çdo cep të shtëpisë.
19. Sikur po kërkonte dikë që nuk duhej të ishte aty.
20. Aiko e pyeti se çfarë po kërkonte.
21. Kenji nuk iu përgjigj.
22. Ai vazhdoi të kontrollonte edhe dollapët.
23. Pastaj hapi derën e magazinës së vogël.
24. Aty nuk kishte askënd.
25. Kenji u kthye ngadalë në kuzhinë.
26. Aiko qëndronte ende pranë sobës.
27. Ajo ishte ngrirë nga frika.
28. Kenji e pa për disa sekonda.
29. Pastaj, me zë të dridhur, pyeti: “Ku është nëna ime?”
30. Aiko mbeti e shtangur.
31. Ajo nuk dinte çfarë të thoshte.
32. Nëna e Kenjit kishte vdekur shumë vite më parë.
33. Kenji kishte folur rrallë për të.
34. Aiko mendonte se ai e kishte pranuar humbjen.
35. Por tani ai po qante si një fëmijë.
36. Ajo i tha se nëna e tij nuk mund të ishte në shtëpi.
37. Kenji uli kokën.
38. Lotët i ranë mbi duar.
39. Pastaj tha se petulla kishte shijen e nënës së tij.
40. Aiko nuk lëvizi.
41. Kenji tregoi se nëna e tij i përgatiste të njëjtat petulla kur ishte fëmijë.
42. Por kishte diçka që nuk e kuptonte.
43. Aiko nuk e kishte takuar kurrë nënën e tij.
44. Ajo nuk kishte parë asnjëherë recetën e saj.
45. Kenji e pyeti se nga e kishte mësuar atë mënyrë gatimi.
46. Aiko i tregoi për gjyshen e saj.
47. Kenji u bë edhe më i hutuar.
48. Ai pyeti nëse gjyshja e Aikos kishte jetuar ndonjëherë në Kioto.
49. Aiko tha se kishte lindur në një fshat të vogël pranë Nara-s.
50. Kenji u ul ngadalë.
51. Ai mbuloi fytyrën me duar.
52. Për disa minuta, në shtëpi nuk u dëgjua asgjë.
53. Pastaj Kenji ngriti kokën.
54. Ai tha se diçka e çuditshme kishte ndodhur kur ishte shtatë vjeç.
55. Atë vit, nëna e tij ishte zhdukur për disa ditë.
56. Familja i kishte thënë se ajo ishte larguar për një udhëtim.
57. Por Kenji nuk e kishte besuar kurrë atë histori.
58. Ai kujtonte se një natë kishte dëgjuar nënën duke qarë.
59. Të nesërmen ajo nuk ishte më në shtëpi.
60. Babai i tij kishte refuzuar të fliste për këtë.
61. Pas disa vitesh, familja kishte thënë se nëna kishte vdekur.
62. Por askush nuk i kishte treguar se ku.
63. Kenji kishte jetuar gjithë jetën me atë pyetje.
64. Aiko e dëgjoi pa e ndërprerë.
65. Pastaj ajo kujtoi diçka që gjyshja i kishte thënë dikur.
66. Gjyshja e saj kishte përmendur një grua japoneze që kishte qëndruar me familjen e tyre.
67. Aiko nuk e kishte ditur emrin e saj.
68. Por kujtonte se ajo grua dinte të përgatiste petulla të veçanta.
69. Kenji u ngrit menjëherë.
70. Ai kërkoi të shihte fotografitë e vjetra të familjes së Aikos.
71. Aiko mori një kuti nga një raft.
72. Brenda kishte fotografi të zverdhura.
73. Ajo i vendosi mbi tavolinë.
74. Kenji filloi t’i shikonte një nga një.
75. Papritur ai ndaloi.
76. Në një fotografi ishte një grua e re.
77. Kenji e mori fotografinë me duar që i dridheshin.
78. Ai tha se e njihte atë fytyrë.
79. Ishte nëna e tij.
80. Aiko nuk mundi ta besonte.
81. Fotografia ishte bërë shumë vite përpara se Aiko të lindte.
82. Në sfond dukej një shtëpi e vjetër pranë një pylli.
83. Kenji e pyeti gjyshen e Aikos nëse e kishte ruajtur fotografinë.
84. Gjyshja ishte tashmë shumë e moshuar.
85. Por ajo jetonte ende në një qytet të vogël.
86. Të nesërmen, Aiko dhe Kenji udhëtuan drejt saj.
87. Gjatë gjithë rrugës Kenji nuk foli shumë.
88. Ai mbante fotografinë në xhep.
89. Kur mbërritën, gjyshja e Aikos i priti në verandë.
90. Ajo e pa Kenjin për një kohë të gjatë.
91. Pastaj fytyra e saj u zbeh.
92. Ajo tha emrin e nënës së Kenjit.
93. Kenji u ngrirë në vend.
94. Gjyshja u ul ngadalë.
95. Ajo tha se kishte pritur shumë vite për këtë ditë.
96. Aiko kërk

Në një mbrëmje të ftohtë vjeshte në Kioto, një grua me emrin Aiko përgatiti petulla të mbushura për burrin e saj, Kenjin.
by
Tags:
Leave a Reply