Një grua e quajtur Elira kishte filluar të dyshonte se burri i saj, Arbeni, po e tradhtonte. Prej disa javësh, ai sillej ndryshe nga më parë. Ai shpesh kthehej vonë në shtëpi pa dhënë shpjegime të qarta. Telefoni i tij ishte gjithmonë i kthyer me ekranin poshtë. Kur Elira afrohej, Arbeni e mbyllte menjëherë çdo bisedë. Një mbrëmje, ai tha se do të dilte për një takim pune. Elira nuk e besoi plotësisht. Ajo vendosi të mos e pyeste më drejtpërdrejt. Në vend të kësaj, ajo filloi të vëzhgonte me kujdes sjelljen e tij. Një ditë, Arbeni la çantën pranë derës dhe doli nga dhoma. Elira e pa çantën dhe iu kujtua dyshimi i saj. Ajo nuk donte ta kontrollonte fshehurazi. Megjithatë, frika se po mashtrohej e pushtoi. Në një moment dëshpërimi, ajo hodhi pak ujë në pjesën e jashtme të çantës. Ajo mendoi se mund ta përdorte gjurmën e ujit për të kuptuar nëse çanta ishte lëvizur. Pastaj u largua sikur të mos kishte ndodhur asgjë. Kur Arbeni u kthye, ai mori çantën dhe doli përsëri. Elira priti disa minuta. Pastaj vendosi ta ndiqte nga larg. Zemra i rrihte fort nga ankthi. Arbeni hipi në makinë dhe u nis drejt qendrës së qytetit. Elira e ndoqi me makinën e saj. Ajo përpiqej të mos afrohej shumë. Pas disa minutash, Arbeni ndaloi pranë një kafeneje të vogël. Ai doli nga makina dhe shikoi rreth e rrotull. Elira parkoi pak më larg. Ajo zbriti dhe qëndroi pas një muri të ulët. Nga aty mund ta shihte hyrjen e kafenesë. Arbeni hyri brenda. Pas pak, një grua me pallto të zezë iu afrua. Elira ndjeu një therje në zemër. Gruaja hyri në kafene dhe u ul përballë Arbenit. Ata filluan të flisnin me zë të ulët. Arbeni dukej shumë i shqetësuar. Elira u afrua pak më shumë te dritarja. Ajo donte të kuptonte se çfarë po ndodhte. Papritur, gruaja i dha Arbenit një zarf. Arbeni e mori zarfin dhe e futi në xhep. Elira mendoi se kishte gjetur provën që kërkonte. Ajo ndjeu se gjithçka po i merrej mendja.
Por ajo vendosi të mos nxitohej në përfundime. Pas pak, Arbeni dhe gruaja u ngritën nga tavolina. Ata dolën nga kafeneja dhe u ndanë në drejtime të ndryshme. Elira priti derisa Arbeni të largohej. Pastaj u kthye në shtëpi me zemër të rënduar. Kur Arbeni mbërriti, ai e përshëndeti si zakonisht. Elira e shikoi gjatë në sy. Ajo donte t’i kërkonte menjëherë një shpjegim. Megjithatë, vendosi të priste. Atë natë, ajo mezi fjeti. Të nesërmen, Arbeni doli përsëri me çantën e tij. Elira vuri re se njolla e ujit nuk ishte më aty. Kjo e bëri edhe më dyshuese. Ajo mendoi se Arbeni mund ta kishte pastruar çantën. Kur ai u kthye, Elira nuk mundi të duronte më. Ajo e pyeti se kush ishte gruaja në kafene. Arbeni mbeti i heshtur për disa sekonda. Pastaj nxori zarfin nga xhepi. Brenda kishte disa dokumente. Gruaja që Elira kishte parë ishte motra e Arbenit, e cila jetonte prej vitesh jashtë vendit. Ajo kishte ardhur papritur për t’i treguar se nëna e tyre ishte sëmurë dhe kishte nevojë për ndihmë. Arbeni nuk i kishte treguar Elirës sepse donte të përgatiste një udhëtim familjar si surprizë. Elira u trondit kur e kuptoi se kishte menduar menjëherë për tradhti. Ajo ndjeu turp dhe lehtësim në të njëjtën kohë. Arbeni i tregoi se ndryshimi në sjelljen e tij kishte ardhur nga shqetësimi për nënën e tij. Elira i kërkoi falje që kishte lejuar frikën ta pushtonte. Arbeni e përqafoi dhe i tha se duhej të flisnin më shumë me njëri-tjetrin. Atë mbrëmje, ata qëndruan gjatë duke biseduar. Elira kuptoi se dyshimet mund të rriten kur mungon komunikimi. Ajo vendosi të mos nxirrte më përfundime pa e dëgjuar më parë të vërtetën. Arbeni gjith
Leave a Reply