2,000 Dollarët e Çdo Muaji
2,000 Dollarët e Çdo Muaji
Çdo muaj, Arbeni merrte 2,000 dollarë nga motra e tij, Elira. Ai gjithmonë i thoshte se paratë i duheshin për studimet universitare të vajzës së tij, Sarës. Elira ishte një biznesmene e suksesshme dhe drejtonte një kompani të madhe. Për të, 2,000 dollarë në muaj nuk ishin shumë, sidomos kur bëhej fjalë për të ardhmen e mbesës së saj.
Për pesë vjet, Elira ia dërgoi paratë vëllait pa bërë shumë pyetje. Në total, ajo kishte dhënë më shumë se 100,000 dollarë. Arbeni gjithmonë e falënderonte dhe i premtonte se Sara po përparonte shumë në universitet.
Por një mëngjes, Elira mori një telefonatë që do t’i ndryshonte gjithçka.
Në telefon ishte sekretarja e universitetit.
“Zonjë Elira, po ju telefonojmë për të konfirmuar një pagesë.”
“Çfarë pagese?” pyeti Elira e habitur.
“Pagesën e studimeve të Sarës.”
Elira heshti.
“Unë nuk kam bërë asnjë pagesë këtë muaj.”
Sekretarja u habit.
“Por pagesat janë bërë rregullisht prej vitesh.”
Elira kërkoi të dinte se kush i kishte kryer ato pagesa.
Kur dëgjoi emrin e Arbenit, zemra iu drodh.
Ajo e telefonoi menjëherë vëllanë, por ai nuk u përgjigj.
Atë mbrëmje, Elira shkoi në shtëpinë e Arbenit.
Dera u hap nga Sara.
Elira e pa në sy dhe menjëherë kuptoi se diçka nuk ishte në rregull.
“Dua të di të vërtetën,” i tha ajo.
Sara filloi të qante.
“Halla, të lutem mos u zemëro me mua.”
“Për çfarë?”
“Universiteti im është paguar me bursë. Babi nuk ka paguar asgjë.”
Elira mbeti e ngrirë.
“Çfarë the?”
Sara uli kokën.
“Kam marrë bursë që në vitin e parë. Babi më ka thënë të mos të tregoj.”
Elira ndjeu sikur toka po i largohej nën këmbë.
Për pesë vjet ajo kishte menduar se po ndihmonte mbesën e saj.
Por në të vërtetë, paratë po shkonin diku tjetër.
Ajo kontrolloi transfertat bankare dhe zbuloi se paratë nuk kishin përfunduar në llogarinë e universitetit.
Ato ishin dërguar në një llogari të fshehtë.
Llogaria ishte në emër të një kompanie që Elira nuk e njihte.
Duke përdorur njohuritë e saj si biznesmene, ajo filloi ta hetonte kompaninë.
Pas disa orësh, zbuloi diçka tronditëse.
Kompania ishte krijuar nga Arbeni.
Por emri i tij nuk figuronte në dokumentet kryesore.
Në vend të tij ishte emri i nënës së tyre.
Nëna kishte vdekur dhjetë vjet më parë.
Elira shkoi menjëherë në shtëpinë e vjetër të familjes.
Ajo filloi të kërkonte dokumente dhe fotografi të vjetra.
Pas një fotografie familjare gjeti një çelës të vogël.
Çelësi hapte një kasafortë të fshehur në mur.
Brenda kishte dokumente, letra dhe një deklaratë bankare.
Në llogari kishte rreth 100,000 dollarë.
Elira nuk mund ta besonte.
Këto ishin paratë që Arbeni kishte ruajtur për familjen e tij.
Por pyetja e madhe mbetej.
Nëse ai kishte 100,000 dollarë, pse i kishte kërkuar asaj 2,000 dollarë çdo muaj?
Në atë moment, Arbeni hyri në dhomë.
Ai pa kasafortën e hapur dhe kuptoi se sekreti ishte zbuluar.
“Pse?” e pyeti Elira.
Arbeni nuk foli.
“Pse më gënjeve për Sarën?”
Ai uli kokën.
Më në fund pranoi se paratë e Elirës i kishte përdorur për të shlyer borxhet e tij.
Ndërsa 100,000 dollarët i kishte ruajtur për gruan dhe fëmijët e tij.
Elira ishte e shkatërruar.
“Ti më bëre të besoja se po shpëtoja të ardhmen e vajzës tënde.”
Arbeni filloi të qante.
Por kur Elira po kontrollonte dokumentet e kasafortës, pa një letër që nuk e kishte parë më parë.
Ajo e hapi ngadalë.
Në dokument ishte shënuar burimi i 100,000 dollarëve.
Elira lexoi emrin dhe u zbeh.
Paratë nuk vinin nga kursimet e Arbenit.
Ato vinin nga partneri i saj i biznesit.
I njëjti njeri që ajo kishte besuar për më shumë se dhjetë vjet.
Elira ngriti sytë drejt Arbenit.
“Sa njerëz janë përfshirë në këtë?”
Arbeni heshti për disa sekonda.
Pastaj tha vetëm një fjali:
“Ti ende nuk e ke kuptuar se për çfarë janë përdorur vërtet ato 100,000 dollarë.”i gjithmonë i thoshte se paratë i duheshin për studimet universitare të vajzës së tij, Sarës. Elira ishte një biznesmene e suksesshme dhe drejtonte një kompani të madhe. Për të, 2,000 dollarë në muaj nuk ishin shumë, sidomos kur bëhej fjalë për të ardhmen e mbesës së saj.
Për pesë vjet, Elira ia dërgoi paratë vëllait pa bërë shumë pyetje. Në total, ajo kishte dhënë më shumë se 100,000 dollarë. Arbeni gjithmonë e falënderonte dhe i premtonte se Sara po përparonte shumë në universitet.
Por një mëngjes, Elira mori një telefonatë që do t’i ndryshonte gjithçka.
Në telefon ishte sekretarja e universitetit.
“Zonjë Elira, po ju telefonojmë për të konfirmuar një pagesë.”
“Çfarë pagese?” pyeti Elira e habitur.
“Pagesën e studimeve të Sarës.”
Elira heshti.
“Unë nuk kam bërë asnjë pagesë këtë muaj.”
Sekretarja u habit.
“Por pagesat janë bërë rregullisht prej vitesh.”
Elira kërkoi të dinte se kush i kishte kryer ato pagesa.
Kur dëgjoi emrin e Arbenit, zemra iu drodh.
Ajo e telefonoi menjëherë vëllanë, por ai nuk u përgjigj.
Atë mbrëmje, Elira shkoi në shtëpinë e Arbenit.
Dera u hap nga Sara.
Elira e pa në sy dhe menjëherë kuptoi se diçka nuk ishte në rregull.
“Dua të di të vërtetën,” i tha ajo.
Sara filloi të qante.
“Halla, të lutem mos u zemëro me mua.”
“Për çfarë?”
“Universiteti im është paguar me bursë. Babi nuk ka paguar asgjë.”
Elira mbeti e ngrirë.
“Çfarë the?”
Sara uli kokën.
“Kam marrë bursë që në vitin e parë. Babi më ka thënë të mos të tregoj.”
Elira ndjeu sikur toka po i largohej nën këmbë.
Për pesë vjet ajo kishte menduar se po ndihmonte mbesën e saj.
Por në të vërtetë, paratë po shkonin diku tjetër.
Ajo kontrolloi transfertat bankare dhe zbuloi se paratë nuk kishin përfunduar në llogarinë e universitetit.
Ato ishin dërguar në një llogari të fshehtë.
Llogaria ishte në emër të një kompanie që Elira nuk e njihte.
Duke përdorur njohuritë e saj si biznesmene, ajo filloi ta hetonte kompaninë.
Pas disa orësh, zbuloi diçka tronditëse.
Kompania ishte krijuar nga Arbeni.
Por emri i tij nuk figuronte në dokumentet kryesore.
Në vend të tij ishte emri i nënës së tyre.
Nëna kishte vdekur dhjetë vjet më parë.
Elira shkoi menjëherë në shtëpinë e vjetër të familjes.
Ajo filloi të kërkonte dokumente dhe fotografi të vjetra.
Pas një fotografie familjare gjeti një çelës të vogël.
Çelësi hapte një kasafortë të fshehur në mur.
Brenda kishte dokumente, letra dhe një deklaratë bankare.
Në llogari kishte rreth 100,000 dollarë.
Elira nuk mund ta besonte.
Këto ishin paratë që Arbeni kishte ruajtur për familjen e tij.
Por pyetja e madhe mbetej.
Nëse ai kishte 100,000 dollarë, pse i kishte kërkuar asaj 2,000 dollarë çdo muaj?
Në atë moment, Arbeni hyri në dhomë.
Ai pa kasafortën e hapur dhe kuptoi se sekreti ishte zbuluar.
“Pse?” e pyeti Elira.
Arbeni nuk foli.
“Pse më gënjeve për Sarën?”
Ai uli kokën.
Më në fund pranoi se paratë e Elirës i kishte përdorur për të shlyer borxhet e tij.
Ndërsa 100,000 dollarët i kishte ruajtur për gruan dhe fëmijët e tij.
Elira ishte e shkatërruar.
“Ti më bëre të besoja se po shpëtoja të ardhmen e vajzës tënde.”
Arbeni filloi të qante.
Por kur Elira po kontrollonte dokumentet e kasafortës, pa një letër që nuk e kishte parë më parë.
Ajo e hapi ngadalë.
Në dokument ishte shënuar burimi i 100,000 dollarëve.
Elira lexoi emrin dhe u zbeh.
Paratë nuk vinin nga kursimet e Arbenit.
Ato vinin nga partneri i saj i biznesit.
I njëjti njeri që ajo kishte besuar për më shumë se dhjetë vjet.
Elira ngriti sytë drejt Arbenit.
“Sa njerëz janë përfshirë në këtë?”
Arbeni heshti për disa sekonda.
Pastaj tha vetëm një fjali:
“Ti ende nuk e ke kuptuar se për çfarë janë përdorur vërtet ato 100,000 dollarë.” Ai gjithmonë i thoshte se paratë i duheshin për studimet universitare të vajzës së tij, Sarës. Elira ishte një biznesmene e suksesshme dhe drejtonte një kompani të madhe. Për të, 2,000 dollarë në muaj nuk ishin shumë, sidomos kur bëhej fjalë për të ardhmen e mbesës së saj.
Për pesë vjet, Elira ia dërgoi paratë vëllait pa bërë shumë pyetje. Në total, ajo kishte dhënë më shumë se 100,000 dollarë. Arbeni gjithmonë e falënderonte dhe i premtonte se Sara po përparonte shumë në universitet.
Por një mëngjes, Elira mori një telefonatë që do t’i ndryshonte gjithçka.
Në telefon ishte sekretarja e universitetit.
“Zonjë Elira, po ju telefonojmë për të konfirmuar një pagesë.”
“Çfarë pagese?” pyeti Elira e habitur.
“Pagesën e studimeve të Sarës.”
Elira heshti.
“Unë nuk kam bërë asnjë pagesë këtë muaj.”
Sekretarja u habit.
“Por pagesat janë bërë rregullisht prej vitesh.”
Elira kërkoi të dinte se kush i kishte kryer ato pagesa.
Kur dëgjoi emrin e Arbenit, zemra iu drodh.
Ajo e telefonoi menjëherë vëllanë, por ai nuk u përgjigj.
Atë mbrëmje, Elira shkoi në shtëpinë e Arbenit.
Dera u hap nga Sara.
Elira e pa në sy dhe menjëherë kuptoi se diçka nuk ishte në rregull.
“Dua të di të vërtetën,” i tha ajo.
Sara filloi të qante.
“Halla, të lutem mos u zemëro me mua.”
“Për çfarë?”
“Universiteti im është paguar me bursë. Babi nuk ka paguar asgjë.”
Elira mbeti e ngrirë.
“Çfarë the?”
Sara uli kokën.
“Kam marrë bursë që në vitin e parë. Babi më ka thënë të mos të tregoj.”
Elira ndjeu sikur toka po i largohej nën këmbë.
Për pesë vjet ajo kishte menduar se po ndihmonte mbesën e saj.
Por në të vërtetë, paratë po shkonin diku tjetër.
Ajo kontrolloi transfertat bankare dhe zbuloi se paratë nuk kishin përfunduar në llogarinë e universitetit.
Ato ishin dërguar në një llogari të fshehtë.
Llogaria ishte në emër të një kompanie që Elira nuk e njihte.
Duke përdorur njohuritë e saj si biznesmene, ajo filloi ta hetonte kompaninë.
Pas disa orësh, zbuloi diçka tronditëse.
Kompania ishte krijuar nga Arbeni.
Por emri i tij nuk figuronte në dokumentet kryesore.
Në vend të tij ishte emri i nënës së tyre.
Nëna kishte vdekur dhjetë vjet më parë.
Elira shkoi menjëherë në shtëpinë e vjetër të familjes.
Ajo filloi të kërkonte dokumente dhe fotografi të vjetra.
Pas një fotografie familjare gjeti një çelës të vogël.
Çelësi hapte një kasafortë të fshehur në mur.
Brenda kishte dokumente, letra dhe një deklaratë bankare.
Në llogari kishte rreth 100,000 dollarë.
Elira nuk mund ta besonte.
Këto ishin paratë që Arbeni kishte ruajtur për familjen e tij.
Por pyetja e madhe mbetej.
Nëse ai kishte 100,000 dollarë, pse i kishte kërkuar asaj 2,000 dollarë çdo muaj?
Në atë moment, Arbeni hyri në dhomë.
Ai pa kasafortën e hapur dhe kuptoi se sekreti ishte zbuluar.
“Pse?” e pyeti Elira.
Arbeni nuk foli.
“Pse më gënjeve për Sarën?”
Ai uli kokën.
Më në fund pranoi se paratë e Elirës i kishte përdorur për të shlyer borxhet e tij.
Ndërsa 100,000 dollarët i kishte ruajtur për gruan dhe fëmijët e tij.
Elira ishte e shkatërruar.
“Ti më bëre të besoja se po shpëtoja të ardhmen e vajzës tënde.”
Arbeni filloi të qante.
Por kur Elira po kontrollonte dokumentet e kasafortës, pa një letër që nuk e kishte parë më parë.
Ajo e hapi ngadalë.
Në dokument ishte shënuar burimi i 100,000 dollarëve.
Elira lexoi emrin dhe u zbeh.
Paratë nuk vinin nga kursimet e Arbenit.
Ato vinin nga partneri i saj i biznesit.
I njëjti njeri që ajo kishte besuar për më shumë se dhjetë vjet.
Elira ngriti sytë drejt Arbenit.
“Sa njerëz janë përfshirë në këtë?”
Arbeni heshti për disa sekonda.
Pastaj tha vetëm një fjali:
“Ti ende nuk e ke kuptuar se për çfarë janë përdorur vërtet ato 100,000 dollarë.”
Leave a Reply