Në një qytet të vogël pranë maleve të Kiotos, jetonte profesori Kenji Sato.

Në një qytet të vogël pranë maleve të Kiotos, jetonte profesori Kenji Sato.
Ai jepte mësim në universitet dhe njihej si një burrë i qetë e shumë i respektuar.
Kenji jetonte me gruan e tij, Aiko, në një shtëpi të vjetër japoneze.
Ata ishin martuar prej dymbëdhjetë vitesh.
Jeta e tyre dukej e zakonshme.
Kenji punonte gjatë gjithë ditës në universitet.
Aiko merrej me shtëpinë dhe rrallë dilte.
Por prej disa muajsh, Kenji kishte vënë re diçka të çuditshme.
Çdo mëngjes, Aiko dilte në kopsht me një shportë të madhe.
Ajo mblidhte gjethet e kalbura që kishin rënë nga pemët.
Pastaj i çonte në një cep të fshehtë të kopshtit.
Kenji mendonte se ajo po bënte kompost.
Nuk i kushtoi shumë rëndësi.
Një mbrëmje, ndërsa po kthehej nga universiteti, ai pa Aikon duke dalë fshehurazi nga shtëpia.
Ajo mbante një çantë të zezë në dorë.
Kenji vendosi ta ndiqte nga larg.
Aiko kaloi nëpër një rrugicë të ngushtë.
Pastaj hyri në një pyll të vogël pas shtëpive.
Kenji u fsheh pas një peme.
Aiko u ul pranë një grumbulli gjethesh të kalbura.
Ajo hapi çantën.
Brenda kishte zarfe të bardha.
Në çdo zarf dukej se kishte para.
Kenji mbeti i shtangur.
Ai nuk e kuptonte se çfarë po ndodhte.
Aiko vendosi zarfet nën gjethe.
Pastaj u largua pa parë prapa.
Kenji priti disa minuta.
Kur u afrua, pa se njëri prej zarfeve kishte një emër të shkruar mbi të.
Emri ishte i një studenti të universitetit ku ai punonte.
Kenji u kthye në shtëpi i shqetësuar.
Atë natë nuk i tha asgjë Aikos.
Ai filloi të dyshonte se gruaja e tij po i jepte para dikujt.
Por pyetja më e madhe ishte se nga i merrte ato para.
Të nesërmen, Kenji kontrolloi llogarinë e tyre bankare.
Çuditërisht, mungonin mijëra jen.
Ai mendoi se Aiko po i përdorte kursimet e tyre.
Por disa ditë më vonë ndodhi diçka edhe më e çuditshme.
Kenji mori një letër anonime.
Në letër shkruhej vetëm një fjali.
“Mos e lejo gruan tënde të varrosë të vërtetën.”
Kenji e lexoi disa herë.
Në fund të letrës ishte vizatuar një gjethe e zezë.
Atë mbrëmje, ai vendosi ta ndiqte përsëri Aikon.
Ajo shkoi në të njëjtin pyll.
Por këtë herë nuk ishte vetëm.
Një burrë i panjohur po e priste.
Kenji nuk mund ta shihte fytyrën e tij.
Burri i dha Aikos një kuti të vogël prej druri.
Aiko e mori dhe filloi të qante.
Kenji dëgjoi vetëm disa fjalë.
“Duhet të vazhdosh.”
Pastaj burri u largua.
Aiko u ul në tokë.
Ajo hapi kutinë.
Brenda kishte një fotografi të vjetër.
Në fotografi ishte Kenji.
Por fotografia ishte bërë shumë vite para se ai të martohej me Aikon.
Në sfond dukej e njëjta shtëpi ku ata jetonin.
Kenji u trondit.
Ai nuk e mbante mend atë fotografi.
Kur Aiko u largua, Kenji shkoi te vendi ku kishte qenë kutia.
Ai gjeti një copë letre të lagur.
Në të shkruhej një adresë.
Adresa ishte e një tempulli të vjetër në periferi të Kiotos.
Të nesërmen, Kenji shkoi atje.
Një prift i moshuar e priti sikur e njihte.
“Erdhe më në fund,” i tha ai.
Kenji e pyeti se çfarë donte të thoshte.
Prifti nuk u përgjigj menjëherë.
Ai nxori një dosje të vjetër.
Në dosje kishte dokumente për familjen e Kenjit.
Kenji zbuloi se babai i tij kishte pasur një borxh të madh.
Borxhi lidhej me një grup njerëzish që kishin jetuar pranë atij pylli.
Sipas dokumenteve, disa para u ishin premtuar familjeve të varfra çdo muaj.
Por pagesat kishin ndaluar papritur.
Kenji nuk e kuptonte pse.
Pastaj prifti i tregoi një fotografi tjetër.
Në të ishte babai i Kenjit me një grup njerëzish.
Në cep të fotografisë qëndronte një grua e re.
Ishte nëna e Aikos.
Kenji u ngrit në këmbë.
Ai kuptoi se familjet e tyre ishin lidhur shumë më herët.
Por ende nuk e kuptonte pse Aiko mblidhte gjethet.
Kur u kthye në shtëpi, e gjeti Aikon në kuzhinë.
Ajo kishte lot në sy.
Kenji e pyeti drejtpërdrejt për paratë.
Aiko heshti gjatë.
Pastaj tha se nuk mund t’i tregonte të vërtetën.
Kenji kërkoi të dinte se kujt po ia jepte paratë.
Aiko nuk u përgjigj.
Atëherë Kenji i tha se e kishte parë në pyll.
Aiko filloi të qante.
“Unë nuk po i mbaj paratë për vete,” tha ajo.
Kenji mbeti i heshtur.
“Po kujt po ia jep?” pyeti ai.
Aiko e pa drejt në sy.
“Familjeve që babai yt i la pa asgjë.”
Kenji u habit.
Por ende nuk e besonte.
Ai i tregoi se kishte kontrolluar llogarinë bankare.
Aiko u zbeh.
Pastaj tha diçka që e bëri Kenjin të ngrinte.
“Ti nuk ke parë llogarinë e vërtetë.”
Kenji nuk kuptoi.
Aiko mori një zarf nga një sirtar.
Brenda kishte dokumente bankare.
Emri i Kenjit ishte aty.
Por numri i llogarisë ishte krejt tjetër.
Aiko i tha se prej vitesh dikush kishte hapur një llogari në emrin e tij.
Dikush po merrte paratë që duhej t’u shkonin familjeve të varfra.
Kenji ndjeu një të ftohtë në shpinë.
Ai pyeti kush ishte personi.
Aiko nuk foli.
Në atë moment, telefoni i Kenjit ra.
Ishte dekani i universitetit.
Ai i kërkoi të vinte menjëherë në zyrë.
Kenji shkoi pa humbur kohë.
Kur hyri në zyrë, pa të njëjtën kuti druri që kishte parë në pyll.
Dekani ishte ulur pranë dritares.
Ai i tha Kenjit se kishte ardhur koha të dinte të vërtetën.
Pastaj vendosi mbi tavolinë një fotografi.
Në fotografi ishte babai i Kenjit, dekani dhe burri misterioz i pyllit.
Kenji kuptoi se historia ishte shumë më e madhe nga sa kishte menduar.
Por para se dekani të fliste, dera u hap.
Aiko hyri në dhomë.
Ajo mbante në dorë një grusht me gjethe të kalbura.
Ajo i hodhi mbi tavolinë.
Mes gjetheve ra një çelës i vogël metalik.
Kenji e mori çelësin.
Dekani u ngrit menjëherë.
“Mos e hap atë derë,” tha ai.
Kenji e pa Aikon.
Ajo vetëm tundi kokën dhe pëshpëriti: “Tani duhet ta dish.”
Atë natë, Kenji kuptoi se gjethet nuk kishin qenë kurrë thjesht mbeturina.
Ato kishin fshehur para, dokumente dhe sekrete për vite me radhë.
Dhe çelësi në dorën e tij ishte vetëm fillimi i së vërtetës.