Ajo po kthehej nga shkolla si çdo ditë. Rruga ishte pothuajse e zbrazët dhe qielli po nxihej ngadalë. Vajza ecte me çantën mbi shpinë dhe mendonte për detyrat që kishte për të bërë. Papritur, pranë saj u ndal një furgon i bardhë. Një burrë doli me nxitim dhe e detyroi të hipte brenda. Vajza u tremb dhe filloi të thërriste për ndihmë. Por rruga ishte bosh dhe askush nuk u shfaq.
Furgoni u nis me shpejtësi. Vajza nuk e dinte se ku po e çonin. Ajo përpiqej të kuptonte çfarë po ndodhte, ndërsa burri që e kishte marrë nuk fliste pothuajse fare. Pas disa minutash, furgoni u ndal para një shtëpie të vjetër në fund të një rruge të ngushtë. Burri hapi derën dhe i tha të zbriste. Vajza hezitoi, por ai e çoi brenda.
Shtëpia ishte e errët dhe e heshtur. Në dhomën e parë kishte vetëm një tavolinë, dy karrige dhe një dritare të vogël. Vajza u ul dhe mundohej të mos tregonte sa e frikësuar ishte. Burri doli nga dhoma dhe mbylli derën.
Ajo filloi të mendonte për familjen e saj. E dinte se prindërit do ta kërkonin sapo të kuptonin se nuk ishte kthyer nga shkolla. Ndërkohë, në shtëpinë e saj, nëna po shikonte orën me shqetësim. Kishte kaluar shumë kohë nga momenti kur vajza duhej të ishte kthyer. Babai i saj doli menjëherë për ta kërkuar.
Policia u njoftua dhe filloi kërkimet. Ata kontrolluan rrugën nga shkolla deri te lagjja e vajzës. Një dëshmitar tregoi se kishte parë një furgon të bardhë pranë shkollës. Kjo u dha hetuesve një pikënisje të rëndësishme.
Ndërkohë, vajza në shtëpinë e panjohur dëgjoi një zhurmë jashtë. Ajo iu afrua dritares dhe pa dritat e një makine. Zemra i rrahu fort. Pas pak, dëgjoi trokitje në derë.
Burri u kthye me nxitim në dhomë. Por para se të bënte diçka, dëgjoheshin zëra nga jashtë. Policia kishte mbërritur. Ata kishin gjetur vendndodhjen e furgonit dhe kishin arritur te shtëpia.
Pas pak çastesh, dera u hap dhe vajza u gjet e sigurt. Ajo u bashkua me prindërit e saj, të cilët e përqafuan fort. Për të gjithë, ato orë kishin qenë një makth i vërtetë.
Hetimi vazhdoi për të zbuluar arsyen e rrëmbimit dhe gjithçka që kishte ndodhur. Vajza mori ndihmën e nevojshme dhe u kthye gradualisht në jetën e saj të zakonshme. Megjithëse ngjarja e kishte frikësuar shumë, ajo nuk ishte më vetëm. Familja dhe njerëzit që e donin qëndruan pranë saj.
Që nga ajo ditë, rruga pranë shkollës nuk dukej më si më parë. Por vajza mësoi se edhe në momentet më të frikshme, shpresa mund të shfaqet papritur. Dhe për të, ajo shpresë erdhi në momentin kur dëgjoi zërat e policisë jashtë derës.
Leave a Reply