Gjashtë ditë kishin kaluar që kur ai kishte ndërruar jetë, por askush nuk e dinte.

Gjashtë ditë kishin kaluar që kur ai kishte ndërruar jetë, por askush nuk e dinte.

Në atë shtëpi të vjetër, ai qëndronte i shtrirë në shtrat. Njeriu që kujdesej për të besonte se ishte vetëm i sëmurë dhe po flinte. Çdo mbrëmje hynte në dhomë, e mbulonte me batanije dhe dilte pa bërë zhurmë.

Natën e gjashtë, një erë e fortë dimri filloi të përplaste dritaret. Drita u fik për disa sekonda dhe shtëpia u zhyt në errësirë.

Kur drita u kthye, ai hyri përsëri në dhomë.

— Duhet të zgjohesh tani… — pëshpëriti.

Asnjë përgjigje.

Ai iu afrua shtratit dhe preku batanijen. Ishte akull.

Papritur, dëgjoi një zhurmë nga korridori.

U kthye menjëherë.

Dera ishte hapur.

Ai doli me hapa të ngadaltë, por korridori ishte bosh. Kur u kthye në dhomë, vuri re diçka që nuk e kishte parë më parë: një fotografi mbi komodinë kishte rënë përtokë.

Në fotografi ishte i njëjti person që qëndronte në shtrat.

Poshtë fotografisë shkruhej data e vdekjes.

Ishte gjashtë ditë më parë.

Atëherë ai e kuptoi të vërtetën.

Nuk kishte qenë duke fjetur.

Kishte vdekur.