Në një mbrëmje me shi në Tokio, një burrë i quajtur Kenji hyri në një ashensor të një hoteli të vjetër.

Në një mbrëmje me shi në Tokio, një burrë i quajtur Kenji hyri në një ashensor të një hoteli të vjetër. Ai kishte ardhur në hotel për një takim pune. Në katin e shtatë, dera u hap dhe hyri një grua misterioze. Ajo nuk tha asnjë fjalë. Kenji vuri re se ajo mbante një çantë të vogël të zezë. Ashensori filloi të ngjitej ngadalë. Papritur, dritat u fikën. Kenji dëgjoi një zhurmë të çuditshme. Kur dritat u ndezën, gruaja kishte ndryshuar pamjen. Ajo kishte hequr pallton dhe kishte nxjerrë nga çanta një paruke jeshile. Kenji e shikoi me habi. Gruaja vendosi paruken dhe u kthye nga pasqyra e ashensorit. Në pasqyrë, fytyra e saj dukej krejt ndryshe. Kenji mendoi se ndoshta po shihte një artiste të maskuar. Gruaja më në fund foli. Ajo tha: “Mos u tremb.” Kenji pyeti se kush ishte ajo. Gruaja nuk iu përgjigj. Në vend të kësaj, ajo shtypi butonin e katit të trembëdhjetë. Kenji u habit, sepse hoteli nuk kishte kat të trembëdhjetë. Ashensori vazhdoi të ngjitej. Numrat mbi derë filluan të ndryshonin vetë. Tetë, nëntë, dhjetë, njëmbëdhjetë dhe pastaj trembëdhjetë. Kenji ndjeu një të ftohtë në shpinë. Kur dera u hap, përballë tyre ishte një korridor i errët. Nuk kishte asnjë dhomë aty. Vetëm një derë e kuqe që shkëlqente në fund të korridorit. Gruaja doli nga ashensori. Kenji e ndoqi nga pas. Ajo i tha se kishte vetëm pesë minuta për të zbuluar të vërtetën. Kenji pyeti: “Çfarë të vërtete?” Gruaja tregoi drejt derës së kuqe. Mbi derë ishte shkruar emri i Kenjit. Ai u step. Askush tjetër nuk e dinte se ai do të vinte atë natë në hotel. Gruaja hapi derën. Brenda ishte një dhomë e mbushur me fotografi. Në çdo fotografi ishte Kenji. Disa fotografi ishin bërë kur ai ishte fëmijë. Të tjera ishin bërë vetëm disa ditë më parë. Kenji pyeti kush i kishte bërë ato. Gruaja hoqi paruken jeshile. Për një çast, ajo dukej si një person krejt tjetër. Ajo tha se kishte punuar për një organizatë sekrete. Organizata quhej “Midori”. Emri do të thoshte “jeshile” në japonisht. Detyra e saj ishte të mbronte njerëz që ndiqeshin nga një grup i rrezikshëm. Kenji nuk kuptonte pse ai ishte një prej tyre. Gruaja i dha një zarf. Brenda zarfit ishte një çelës i vjetër. Ajo i tha se çelësi hapte një kasafortë në stacionin e Tokios. Kenji pyeti çfarë kishte brenda. Gruaja tha: “Përgjigjen për gjithçka.” Papritur u dëgjua një zhurmë nga korridori. Gruaja fiku dritën. Dy njerëz kaluan pranë derës. Ata po kërkonin dikë. Kenji e kuptoi se po kërkonin gruan. Pas disa sekondash, hapat u larguan. Gruaja ndezi përsëri dritën. Ajo i tha Kenjit se duhej të largohej menjëherë. Të dy u kthyen te ashensori. Por ashensori nuk ishte më aty. Në vend të tij ishte një mur bosh. Kenji u tmerrua. Gruaja buzëqeshi sikur e kishte pritur këtë. Ajo i tha të ndiqte një shigjetë të vogël në dysheme. Shigjeta çonte drejt një shkalle sekrete. Ata zbritën disa kate. Në fund gjetën një dalje që të çonte në një rrugicë të Tokios. Shiu kishte pushuar. Qyteti ishte plot me drita neon. Gruaja i dha Kenjit paruken jeshile. Ajo i tha se tani duhej ta mbante ai. Kenji pyeti pse. Ajo u përgjigj se ngjyra jeshile ishte simboli i organizatës. Kushdo që e shihte do ta dinte se Kenji kishte marrë mesazhin. Pastaj gruaja u zhduk mes njerëzve. Kenji mbeti vetëm në rrugë. Ai shikoi paruken në duar. Për një moment mendoi ta hidhte në kosh. Por diçka e bëri të ndryshonte mendje. Ai kujtoi fotografitë në dhomën sekrete. Të nesërmen shkoi në stacionin e Tokios. Gjeti kasafortën pas një muri të vjetër. Çelësi funksionoi. Brenda ishte një dosje e trashë. Në faqen e parë ishte një fotografi e gruas. Poshtë fotografisë shkruhej: “E zhdukur prej dhjetë vitesh.” Kenji mbeti pa fjalë. Ai hapi faqen tjetër. Aty ishte një fotografi e tij me gruan. Por fotografia ishte bërë njëzet vjet më parë. Kenji nuk e mbante mend kurrë atë takim. Në fund të dosjes kishte vetëm një fjali: “Kur të shohësh paruken jeshile, mos beso askënd.” Kenji ngriti kokën. Përballë tij, në turmën e stacionit, qëndronte një grua me paruke jeshile. Ajo po e shikonte drejt në sy. Pastaj buzëqeshi dhe u zhduk mes turmës, duke lënë pas misterin më të madh të jetës së Kenjit.