Në një fshat të vogël, shumë vite më parë, lindi një vajzë me emrin Elira. Që në momentin e lindjes, të gjithë mbetën të habitur. Foshnja nuk dukej si foshnjat e tjera. Fytyra e saj dukej si e një gruaje shumë të moshuar. Banorët e quajtën “Foshnja e Përjetshme”.
Vitet kaluan, por ndodhi diçka e çuditshme. Ndërsa fëmijët e tjerë rriteshin dhe ndryshonin, Elira mbeti e re. Në moshën njëzet vjeçare dukej tamam si një vajzë e re. Por koha vazhdoi të kalonte.
Kur Elira mbushi gjashtëdhjetë vjeç, të gjithë prisnin që ajo të ishte plakur. Por ajo dukej ende njëzet vjeçe. Flokët i kishte të zinj, fytyrën e re dhe sytë plot jetë.
Një ditë, një plak i mençur i fshatit i tha:
“Ti nuk je mallkuar, Elira. Ti ke marrë një dhuratë të rrallë. Kur linde, mbajte mbi vete pamjen e pleqërisë, ndërsa vitet ta kthyen rininë.”
Elira buzëqeshi. Ajo kuptoi se mrekullia e saj nuk ishte të mos plakej, por të mësonte se mosha nuk përcakton zemrën e njeriut.
Që atëherë, ajo jetoi duke ndihmuar të tjerët dhe u bë legjenda më e famshme e fshatit.
Leave a Reply