Pas 35 vitesh në koma, askush nuk besonte më se ajo do të zgjohej.

Pas 35 vitesh në koma, askush nuk besonte më se ajo do të zgjohej.

Quhej Elira dhe kishte qenë vetëm 19 vjeçe kur gjithçka kishte ndodhur. Ishte një mbrëmje e zakonshme vjeshte kur jeta e saj ndryshoi përgjithmonë. Pas një aksidenti të rëndë, mjekët kishin thënë se truri i saj kishte pësuar dëmtime të mëdha.

Familja e saj kishte qëndruar pranë saj për vite me radhë.

Nëna e saj, Mira, nuk kishte pranuar kurrë të dorëzohej.

Çdo mëngjes ajo hynte në dhomën e spitalit, i kapte dorën Elirës dhe i fliste sikur vajza të mund ta dëgjonte.

“Mirëmëngjes, bijë,” i thoshte ajo.

“Mami është këtu.”

Vitet kaluan.

Dhoma ndryshoi disa herë.

Mjekët ndryshuan.

Infermieret ndryshuan.

Por Mira vazhdoi të vinte.

Ajo i tregonte Elirës për stinët, për shiun, për lulet që çelnin në pranverë dhe për borën që binte në dimër.

I tregonte edhe për njerëzit që e kishin vizituar.

Por më shumë se çdo gjë, i tregonte se sa shumë e donte.

Në vitin e dhjetë, shumë njerëz filluan t’i thoshin se duhej të pranonte realitetin.

Në vitin e njëzetë, askush nuk priste më ndonjë ndryshim.

Në vitin e tridhjetë e pestë, edhe mjekët e konsideronin gjendjen e saj jashtëzakonisht të rrallë.

Por Mira ende nuk e kishte humbur shpresën.

Një mëngjes, gjithçka ndryshoi.

Infermierja hyri në dhomë për të kontrolluar aparaturat.

Papritur, ajo vuri re se gishtat e Elirës po lëviznin.

Në fillim mendoi se ishte një refleks.

Pastaj pa sytë e saj.

Qepallat u drodhën.

Elira hapi sytë.

Infermierja mbeti pa fjalë.

Ajo thirri menjëherë mjekun.

Brenda pak minutash, dhoma u mbush me njerëz.

Mjekët kontrolluan aparaturat.

Askush nuk po e besonte atë që po shihte.

Elira ishte zgjuar.

Por ajo nuk fliste.

Sytë i lëviznin ngadalë, sikur po përpiqej të kuptonte ku ndodhej.

Mjeku iu afrua dhe i foli me zë të qetë.

“Elira, a më dëgjon?”

Ajo e shikoi.

Por nuk u përgjigj.

Pastaj, nga korridori u dëgjua zëri i një burri.

Ishte zëri i Arbenit, vëllait të saj të vogël.

Ai kishte ardhur atë mëngjes për të vizituar nënën e tyre, e cila tashmë ishte shumë e moshuar.

Arbeni nuk e dinte se Elira ishte zgjuar.

Ai po fliste me një infermiere pranë derës.

Elira ktheu kokën.

Sytë e saj u mbushën me habi.

Ajo dëgjoi zërin e Arbenit dhe për disa sekonda qëndroi e palëvizur.

Pastaj buzët iu hapën.

Fjalët e para pas 35 vitesh dolën si një pëshpëritje.

“Mami…”

Të gjithë heshtën.

Arbeni u kthye menjëherë.

Ai e pa motrën e tij me sytë hapur.

Nuk mundi të fliste.

Mjeku e pyeti Elirën nëse donte të thoshte diçka tjetër.

Ajo vetëm përsëriti:

“Mami…”

Arbeni doli me vrap nga dhoma.

Nëna e tyre ishte në një dhomë tjetër të spitalit.

Ajo ishte tashmë 82 vjeçe.

Kur Arbeni hyri, Mira e kuptoi nga fytyra e tij se diçka kishte ndodhur.

“Çfarë ke?” e pyeti ajo.

Arbeni iu afrua dhe i kapi duart.

“Mami, duhet të vish me mua.”

“Ku?”

“Te Elira.”

Mira filloi të dridhej.

“Çfarë ka ndodhur?”

“U zgjua.”

Mira nuk reagoi për disa sekonda.

Pastaj sytë iu mbushën me lot.

“Çfarë the?”

“Elira u zgjua.”

Mira u ngrit me vështirësi.

Ajo nuk priti as karrocë.

U nis drejt dhomës së vajzës së saj.

Kur hyri, pa Elirën duke e parë drejt derës.

Mira iu afrua ngadalë.

Elira e shikoi gjatë.

Sikur po kërkonte në fytyrën e saj vajzën që kishte qenë dikur në kujtesën e saj.

Pastaj përsëri pëshpëriti:

“Mami…”

Mira shpërtheu në lot.

Ajo iu afrua dhe ia kapi dorën.

“Po, bijë.”

“Jam këtu.”

Elira e shikoi me habi.

Ajo nuk e kuptonte pse nëna e saj dukej kaq ndryshe.

Për të, koha kishte ndaluar në moshën 19-vjeçare.

Në mendjen e saj, Mira ishte ende gruaja që kishte hyrë në dhomën e saj atë natë para aksidentit.

Por tani para saj ishte një grua 82-vjeçare.

Elira filloi të qante.

“Mami… pse je plakur?”

Mira nuk gjeti fjalë.

Vetëm ia puthi dorën.

“Sepse të kam pritur shumë gjatë.”

Mjekët vendosën të mos e lodhnin me shumë pyetje.

Por një gjë ishte e qartë.

Elira kishte ende kujtime.

Ajo kujtonte shtëpinë.

Kujtonte nënën.

Kujtonte vëllain.

Por nuk e dinte se kishin kaluar 35 vite.

Kur Arbeni i tregoi datën, Elira mbeti e hutuar.

“Sa vite?”

“Tridhjetë e pesë.”

Ajo e shikoi.

“Jo.”

“Po, Elira.”

Ajo mbylli sytë.

Për të, gjithçka kishte ndodhur vetëm një natë më parë.

Por jashtë dhomës, një botë e tërë kishte ndryshuar.

Njerëzit që ajo njihte ishin plakur.

Disa kishin vdekur.

Shtëpia ku ishte rritur nuk ekzistonte më.

Qyteti kishte ndryshuar.

Edhe teknologjia dukej e çuditshme për të.

Por një gjë kishte mbetur e njëjtë.

Zëri i nënës së saj.

Çdo mbrëmje, Mira ulej pranë shtratit.

I tregonte Elirës histori nga vitet që ajo kishte humbur.

I tregonte për ditël