Vajza doli nga shkolla e tronditur. Gjatë pushimit kishte dëgjuar disa shoqe duke folur për babanë e saj. Ato kishin parë babanë e saj në qytet, ndërsa ai i kishte thënë familjes se ishte larguar për një udhëtim pune.
Ajo nuk dinte çfarë të mendonte. Gjatë gjithë rrugës për në shtëpi, pyeste veten nëse ajo që kishte dëgjuar ishte e vërtetë. Kur mbërriti, gjeti mamanë në kuzhinë.
— Mami, duhet të të tregoj diçka, — tha ajo me zë të dridhur.
Nëna u kthye dhe e pa me shqetësim.
— Çfarë ka ndodhur, zemër?
Vajza mori frymë thellë dhe i tregoi gjithçka që kishte dëgjuar. Në fillim, nëna nuk e besoi. Ajo mendoi se mund të ishte një keqkuptim. Por më pas vajza i tregoi se kishte dëgjuar edhe emrin e vendit ku ishte parë babai.
Mbrëmjen e asaj dite, babai u kthye në shtëpi. Nëna e pyeti me qetësi:
— Si shkoi udhëtimi i punës?
Babai heshti për disa çaste. Vajza qëndronte pranë mamit dhe priste përgjigjen.
Më në fund, ai uli kokën dhe pranoi se nuk kishte qenë në udhëtim pune. Kishte fshehur të vërtetën sepse kishte frikë se si do të reagonte familja.
Në shtëpi ra heshtja. Nëna ishte e zhgënjyer, ndërsa vajza ndihej e hutuar. Ajo e kuptoi se një gënjeshtër, edhe kur duket e vogël, mund të shkaktojë shumë dhimbje.
Atë mbrëmje, familja vendosi të fliste hapur dhe të mos fshihte më të vërtetën nga njëri-tjetri.
Leave a Reply