Në një deklaratë që tronditi publikun, Ahmed Kalaja—i prekur thellë nga humbja e artistit të dashur—doli para kamerave dhe foli për herë të parë me tone të forta, duke zbuluar atë që ai e quajti“vrasësi i vërtetë i Shpat Kasapit”.

Por ndryshe nga çfarë shumë prisnin, ai nuk përmendi emër njeriu. Nuk foli për komplot, për sulm apo për armiq.“Vrasësi i Shpatit,” – tha ai me zë të rënduar – “nuk është një person. Është një armik që po na merr të rinjtë një nga një… dhe askush nuk po flet për të.”Ai vazhdoi:“E vrau lodhja, e vrau presioni, e vrau stresi, e vrau mungesa e qetësisë shpirtërore. E vrau shoqëria që kërkon shumë dhe jep pak.”Deklarata e tij ngriti një heshtje të frikshme mes të pranishmëve. Publiku, që priste të dëgjonte një emër konkret, u përball me një të vërtetë të dhimbshme dhe shpërthyese:Shpati—në këtë histori fiktive—u mundua nga brengat, nga presionet, nga njerëzit që e lodhën, jo nga një dorë kriminale.